Kort nadat Evert* bij ons was vertrokken kregen we van hem een bericht. Een bericht dat we u niet willen onthouden. Het onderstreept maar weer meerwaarde die wij hier op Het Passion kunnen geven aan onze gasten.

NB 42 mensen

“Hallo hier een berichtje van Evert, Ik ben goed aangekomen en ik kreeg alleen maar complimentjes van dat ik er goed uit ziet en dat ik weer helder uit mijn ogen kijk, maar ik had er niet zo bij gelopen als ik jullie niet gehad ik heb het erg naar mijn zin gehad en ben rustig in mijn hoofd geworden zonder jullie was dat niet gelukt en daar ben ik jullie heel erg dankbaar voor, een lange tijd heb ik het gevoel gehad dat ik er alleen voor stond terwijl ik in een B.W. woon waar ze mij 24/7 er voor mij zouden moeten zijn, nu zijn hier wel mensen waar ik een beetje terecht kan met mijn verhaal maar er wordt niet met hun hart gewerkt en bij jullie is dat wel het geval, maar om een lang verhaal kort te maken bedankt dat ik bij jullie 4 weken mocht logeren en dat ik mijn rust heb kunnen vinden en als het nodig zal zijn dan weet ik waar ik terecht kan ook al vinden ze hier van niet, en doe de groetjes aan al de medewerkers en aan Luke en vrouw en de kids en natuurlijk de bewoners en de mensen die elke dag daar voor ons zorgen. groetjes van Evert”

* Evert en alle andere namen zijn gefingeerd.

Wat heerlijk om dit terug te horen en dat hij de moeite heeft genomen om ons dit terug te geven. Zo waardevol en bemoedigend.

Zo ook een kaartje dat we kregen van Wesley. Wesley is doorgestroomd naar een kliniek om daar zijn verslaving onder ogen te gaan zien en hiermee te gaan breken. Deze opgave bleek te zwaar omdat hij daar ook niet mag roken. Na een kleine terugval komt hij voor een paar dagen terug bij ons. Maar hij gaat zijn strijd opnieuw aan en 48 dagen later ontvangen wij een kaartje met daarop de tekst:

“Nu al 48 dagen nicotine vrij! Hartelijke groet, Wesley” met de naam van zijn vriendin er bij. Wat zijn we blij voor hem en hun!

Ook ontvingen we een bericht van Rene. Hij heeft bij ons een aantal weken doorgebracht om, zoals de time-out ook bedoeld is, te bezinnen op zijn leven. Hij schrijft nadat hij is vertrokken het volgende: "Hoi Luuk, de laatste dagen zijn toch niet zo verlopen als ik had gewild. Het begon al in de laatste dagen van mijn verblijf in de Ontmoeting. Zoals het personeel misschien heeft gemerkt, bleef ik al meer en langer op bed liggen. Ook verbleef ik meer op bank en dit is geen goed teken. Ik kamp al langer met een depressie die op onvoorziene momenten hevig wordt. Helaas viel dit net samen met mijn vertrek bij de stichting. In E ben ik weer vervallen in mijn oude patroon van drinken en (redelijk) onbezonnen gedrag (niks ernstig qua delicten, wel een beetje qua idioterie). De gedachten aan jullie heeft me gelukkig doen inzien dat dit niet de goede weg is. Wat jullie voor me gedaan hebben, geeft me een onbeschrijfelijk goed gevoel. Ik heb me inmiddels op laten nemen in een kliniek waar ik geholpen wordt aan deze depressie. Iets was ik veel eerder had moeten doen. Deze keer komt het goed omdat het in eerste instantie niet de drank, maar de lethargie, rusteloosheid en depressie is waar ik ontzettend last van heb. In alle gekte ben ik wel in E mijn telefoon verloren. Wil je daarom tegen D zeggen dat ik hem deze week nog bel op de stichting. Ik denk aan jullie. Voor zover een update van mijn kant."

We hebben allemaal watWat geweldig dat een verblijf hier kan leiden tot zulke grote stappen in het zoeken naar herstel. Wij zijn zo blij om hier aan mee te mogen en kunnen werken!

Gasten maken wat los bij de vrijwilligers, een korte impressie van een vrijwilliger: “Het verhaal van Steven me heel erg. Zoals die jongen vorige week binnenkwam en zich afsloot voor iedereen. Hij zag er zo diep ongelukkig uit.Een paar keer heb ik geprobeerd contact te maken, maar dat lukte niet echt. En toen op donderdagavond dat hij zijn verhaal opeens wel wilde delen met me. Hartverscheurend wat zo'n jongen al mee heeft moeten maken in zijn jonge leven. Hij heeft mij ook het dagboekje laten lezen wat hij geschreven heeft vanaf dat hij naar Het Passion kwam. Aangrijpend om te lezen hoe stemmen in zijn hoofd hem constant negatief laten denken. Slechts 2 keer stond erin dat hij trots was op zichzelf nadat het gelukt was om een potje te poolen. Vrijdagmiddag had ik hem een Donald Duck pocket gegeven (je had zijn gezicht moeten zien glunderen) wat hij ingepakt liet tot hij naar bed ging. De volgende morgen kreeg ik onderstaand briefje. Ik wil dat graag met jullie delen zodat jullie aan kunnen voelen wat dat met mij deed. Tot in het diepst van mijn ziel geroerd. Toen we zaterdag afscheid namen mocht ik hem omhelzen en vroeg hij of ik nog een keer kwam binnen die 6 weken. Ik heb het hem niet kunnen beloven omdat ik niet wist wat mogelijk was. Maar Steven is steeds in mijn gedachten en ik zou heel graag wat voor hem willen betekenen. Daarom wil ik jullie vragen of er iets is wat ik voor hem kan doen. Misschien een keer bellen, evt. via Ontmoeting, een kaart sturen, hem bezoeken of hem begeleiden als hij ergens naar toe moet. Het is best een afstand, maar als Steven dat fijn vind dan heb ik dat er graag voor over. Ik realiseer me dat ik er voorzichtig mee moet zijn. Als ik eraan begin wil ik er ook voor gaan want die jongen is al zo vaak alleen gelaten, dat mag ik hem niet ook nog aan doen.”

Steven is recent vertrokken naar een plek waar hij ambulant begeleid wordt. Samen met de vrijwilligers en mensen van Ontmoeting proberen we een netwerk rond hem heen te zetten.

NB 42 Matthias

Inloggen

Wachtwoord vergeten? / Gebruikersnaam vergeten?