De God van wonderen!

Graag wil ik mij in dit artikel aan u en jou voorstellen. Mijn naam is Nieck en ik ben een ex gast van het Passion. Ik ben opgegroeid in een Christelijk gezin in het noorden van het land. Als gezin(vader, moeder, zusje en mijn persoon) hoorden wij bij de Gereformeerde Kerk. Mijn opvoeding was er één met normen en waarden waarbij de overdracht van de ouders van mijn ouders heel belangrijk was. Mijn vader komt uit de Gereformeerde kerk en mijn moeder uit de Reformatorische hoek. Hun geloof werd vertaald naar onze tijd maar het heeft me altijd geraakt dat ik zowel van de kant van mijn vader als ook van mijn moeder in een gelovige traditie sta. Gastvrijheid stond bij mij thuis hoog in het vaandel. Er werd rekening gehouden met elkaar en familie als ook vriendjes en vriendinnetjes waren altijd welkom. Ook dan werd er altijd gebeden voor het eten en afgesloten met gebed.

In mijn jeugd deed ik veel aan sport(voetbal, tennis en judo). Daarnaast was ik muzikaal en dus gaven mijn ouders mij op voor muziekles. Maar ik was ook een gevoelig kind. Al vroeg werd ik overvallen door heel veel angst en ik had van jongs af aan grote moeite met grenzen.

Op de leeftijd van 15/16 jaar begon ik te experimenteren met roken, drinken en drugs. Dat resulteerde uiteindelijk in een verslaving aan cocaïne. Overal zochten ik en mijn familie hulp. Op mijn 19e ben ik een jaar in therapie geweest in een kliniek van het GGZ. Daarna ging het even goed maar al snel veranderde dat en gleed ik weer terug in een destructief patroon. Dat ging van kwaad naar erger. Ik belandde in de drugs criminaliteit en de wereld die daarbij hoort. Het was een leven van vluchten voor de werkelijkheid, een leven dat ik diep van binnen niet wilde maar waar ik onbesuisd was ingerold en waarin ik vast bleef zitten. Hoe mijn ouders mij ook hielpen door te luisteren, door grenzen te stellen, te troosten en te corrigeren, het bereikte me niet. Het enigste wat ik kon doen was meer drugs gebruiken om mijn geweten te sussen. Maar mijn geweten liet zich niet sussen. Het heeft in die tijd weinig gescheeld of ik had mijzelf van het leven beroofd. Maar iets, Hij, hield me tegen.

Uiteindelijk, jaren later, ben ik met hulp van mijn familie, opnieuw hulp gaan zoeken. Zo belandde ik op een Christelijke boerderij. Daar kwam ik in aanraking met God op een manier zoals ik hem nooit gekend had. Daar ben ik een jaar gebleven. De plaats voelde aan als een warm bad. Daar heb ik mijn leven aan Jezus gegeven.

Daarna volgden jaren van vallen en opstaan, Ik kon nergens een plek vinden waar ik mij kon wortelen, waar ik mijn leven op kon bouwen. Ik ben in meer dan 10 klinieken geweest en woonde in meerdere begeleid wonen- projecten. Tussendoor ging het langere tijd goed maar uiteindelijk viel ik steeds weer terug. In die tijd zag ik meerdere jongens overlijden. Eentje was een goeie vriend uit Urk. Dat raakte mij tot diep in mijn ziel. Daarnaast: ‘Wat was mijn perspectief. Een leven van kliniek naar kliniek? Altijd maar bezig om mijn leven op te bouwen en ook weer af te breken’. Ik werd er doodmoe van.

Toch vond ik altijd weer kracht om te vechten. In de periode van 2008 tot 2013 ben ik 8 keer in het Passion geweest. Dat was echt een plek waar ik tot rust kwam en waar ik mij vaak tot God wendde: ‘ Heer ik wil dit leven niet meer, wat heb ik nog? waar bent u?’ Vaak bracht ik daar tijden door in een gebedsruimte en daar lag ik verbroken voor God neer.

Vanuit het Passion ben ik toen op mijzelf gaan wonen in Doetinchem. Eén keer in de week kwam een begeleidster langs. Mijn ouders kwamen regelmatig en hielpen me ook om structuur te brengen in het dagelijks leven o.a. wat betreft financiën en de praktische kant van de huishouding. Met mijn vader tenniste ik dan vaak. Daar deed ik ook nieuwe contacten op. Daarnaast kwam ik terecht in een fijne kerk waar ik Jezus meer en meer leerde kennen. Deze combinatie was voor mij een zegen. Steeds meer ervaarde ik herstel en genezing. Ik leerde weer te leven op mijzelf.

Vanuit het Passion deed ik vrijwilligerswerk bij een bouwbedrijfje. De eigenaar was iemand uit de Gereformeerde Gemeente. Daar ben ik op een gegeven moment drie of vier dagen in de week gaan werken. Dat was een goede tijd, het was fijn om daar te werken. Ook kwam ik elke week bij een gelovig gezin die vrijwilligerswerk deden in het Passion. Ik at daar mee, ik kon mijn verhalen delen. We baden samen en het voelde voor mij als familie. Ik groeide dank zij dat alles steeds meer naar een verslavingsvrij leven. Ik kreeg een sociaal leven door deel te nemen aan een kring in de kerk, ik ging me actief bezig houden met Bijbelstudie en heb zelfs een Bijbelschool gedaan van 8 weken. Daarnaast was ik lid van een tennisvereniging en het vertrouwen van mijn familie naar mij herstelde stukje bij stukje.

Op een gegeven moment ging ik via onze kerk mee met een missiereis naar Roemenië. Daar ervaarde ik God op zo’n diepe manier. We reden door de Roemeense heuvels en het enige wat ik kon doen was huilen. Tegelijkertijd voelde ik zo’n vrede. Onbeschrijflijk. Het jaar erop ben ik terug gegaan. In die missie kwamen we op een basis van Jeugd met een Opdracht. Dat leidde er uiteindelijk toe dat ik het jaar erop daar een DTS(Dicipelschap Training School) ben gaan doen. Na de school ervaarde ik dat een tekst uit de profeet Jeremia tot mij sprak: ‘Als u in dit land blijft wonen zal ik u bouwen en niet afbreken en u planten en niet wegrukken.’ Toen heb ik de beslissing genomen om full-time als missionair in Roemenië te gaan werken via ‘Jeugd met een Opdracht’.

14064313 10154127852819822 3979494729263804955 nNa de DTS kreeg ik een relatie met Emma, een Roemeense die al 7 jaar missionair was en die al gewerkt had in India, Egypte en Namibië. Een jaar later zijn we getrouwd!! Mijn vader, moeder, zus, tantes en ooms waren er bij. Een onvergetelijke dag.

Ik ben bijna drie jaar in Roemenië. De jaren zijn voorbij gevlogen. Wat een zegen dat ik dit werk mag doen. Ik ga naar gevangenissen om daar te getuigen, ik werk met Roma zigeuners, doe jeugd programma’s met mensen die op de vuilnisbelt wonen, doe soms bouw projecten voor arme gezinnen, breng soms het Woord in de zigeuner kerk of huisgroep.
Afgelopen jaar ben ik twee keer naar Griekenland geweest op outreach om te werken met de vluchtelingen. Daarnaast ben ik op outreach geweest naar een aantal Balkan landen om daar de liefde van Jezus te laten zien, die liefde die ook mij heeft aangeraakt en mij stukje bij stukje heeft genezen en mij uit het duistere dal van verslaving heeft geleid.

13680576 1214056248625363 5873496362059527285 n13699971 1214056095292045 6509939140365758988 n13935122 1228851320479189 3689410904098237256 nNatuurlijk zijn er toppen en dalen in mijn leven, zoals de meeste mensen die ervaren. Maar er is een diepe overtuiging dat Jezus is gekomen om ons leven te geven, overvloedig leven. En nu? In minder dan een maand hoop ik voor het eerst vader te worden, wat ben ik dankbaar! En mijn vader en moeder worden opa en oma. Van geslacht op geslacht duurt Gods trouw.

Vaak mocht ik op het Passion komen. Ik voelde me soms echt als de verloren zoon maar de Vader sloeg zijn armen om hem heen, wat een genade!! Alle eer aan God, de God van wonderen...

 

Nieck

 

Mocht u op de hoogte willen blijven van mijn werk in Roemenië d.m.v een nieuwsbrief of zou u mijn gezin willen ondersteunen d.m.v een eenmalige gift of zou u ons maandelijks willen ondersteunen, daar wij in ons levensonderhoud afhankelijk zijn van giften, stuur dan een email naar emmanieckplantenga@gmail of neem contact op met Luuk.

Ook kan ik , wanneer ik in Nederland ben, mijn getuigenis komen vertellen in bij voorbeeld een kerk of huisgroep. Neem dan gerust contact op.

Inloggen

Wachtwoord vergeten? / Gebruikersnaam vergeten?